Joanna S. wraz ze swoją matką Zofią Z. oraz pozostałą rodziną znęcają się od 5 lat nad bezbronnym dzieckiem, tylko dlatego, że dziecko wolało spędzać czas z ojcem i jego rodziną niż z matką i jej otoczeniem. Odizolowali, zastraszyli, pozbawili ojca. Pozostają bezkarni dzięki znajomościom w tzw. Wymiarze Sprawiedliwości.
Joanna S. od ponad 5 lat uniemożliwia kontakt z dzieckiem ojcu i jego rodzinie. Nie przestrzega żadnych Wyroków Sądów.
Obejrzyj film:
Ukarana przez Sąd karą finansową 42 300 zł, nadal uniemożliwia wzajemny kontakt ojca z dzieckiem.
Obejrzyj film:
Zdradzała męża, fałszywie go oskarża przedstawiając się jako ofiara przemocy a w rzeczywistości będąc rzeczywistym sprawcą przemocy w małżeństwie. Próbowała przejąć mieszkanie używając do tego fałszywych oskarżeń. Joanna S. została wychowana bez ojca i izoluje własne dziecko od ojca, powiela schemat matki będąc kierowana przez nią. Nieudane romanse z lekarzami zakończyła na salowym. Unika odpowiedzialności karnej dzięki znajomościom.
Joanna S. i jej rodzina to osoby nie mające uczuć ani empatii, materialiści, których nie interesują uczucia dziecka a ich celem jest wyłącznie dokuczenie na wszelkie możliwe sposoby ojcu dziecka:
- zabraniają wprost dziecku kontaktu z ojcem o czym dziecko powiedziało ojcu na co są dowody,
- zabraniają dziecku przyjmowania prezentów od ojca – mówili dziecku, że ojciec prezenty kradnie,
- Joanna S. podsłuchiwała ojca i dziecko, zaszywając w kurtce dziecka urządzenie rejestrujące dźwięk, celem kontrolowania treści przekazywanych przez dziecko ojcu,
- nastawiają dziecko przeciwko ojcu przekazując nieprawdziwe treści na temat ojca,
- każą uciekać dziecku gdy widzi ojca, instruują dziecko jak ma się zachowywać na widok ojca,
- wmawiali dziecku, że biologiczny ojciec nie jest dziecka tatą, że nie każde dziecko ma tatę.
Joannę S. i jej rodzinę wspierają lubelscy sędziowie m.in. sędzia Sądu Okręgowego w Lublinie Dorota Mazurek, która poprzez swoje decyzje wspierała matkę w niszczeniu więzi emocjonalnej pomiędzy dzieckiem a ojcem.
O Sądzie Okręgowym w Lublinie wypowiedział się Radny Miasta Lublin oraz ławnik Sądu Okręgowego w Lublinie p. Ryszard Milewski w programie #studio polska, stwierdzając wprost iż, jest to „bagno” oraz każdą sprawę można wygrać „wystarczy przyjść, dobrze zapłacić i sprawy są wygrywane…”
Obejrzyj film z wypowiedzią w programie #studiopolska:
https://www.facebook.com/MMOR.Mezcz.Maz.Ojciec.Rycerz/videos/1842586312683735
Przemoc psychiczna wobec dziecka i rodzica izolowanego w kontekście alienacji rodzicielskiej
Czym jest alienacja rodzicielska?
Alienacja rodzicielska to złożony i bolesny proces, w którym jeden z rodziców – najczęściej po rozstaniu – podejmuje działania prowadzące do odizolowania dziecka od drugiego rodzica. Proces ten może przyjmować formę przemocy psychicznej, zarówno wobec dziecka, jak i wobec tzw. rodzica alienowanego (izolowanego).
Nie chodzi tu wyłącznie o fizyczne ograniczenie kontaktu. Alienacja to również manipulacja, wywieranie presji, budowanie negatywnego obrazu drugiego rodzica oraz emocjonalne ustawianie dziecka przeciwko niemu. Takie zachowania mają charakter systematyczny i długofalowy, a ich skutki są często dramatyczne i trudne do odwrócenia.
Przemoc psychiczna wobec dziecka
Dziecko staje się ofiarą przemocy psychicznej, gdy jest zmuszane do:
- odrzucenia jednego z rodziców bez uzasadnionej przyczyny,
- lojalności wyłącznie wobec jednego rodzica (często pod groźbą utraty jego akceptacji lub miłości),
- przejmowania negatywnych opinii na temat drugiego rodzica,
- uczestniczenia w konflikcie lojalnościowym, którego nie potrafi emocjonalnie udźwignąć,
- kłamstw, zatajeń i utrzymywania w tajemnicy własnych uczuć wobec rodzica izolowanego.
Tego rodzaju manipulacja niszczy poczucie bezpieczeństwa, tożsamość dziecka, a także jego zdolność do tworzenia zdrowych relacji w przyszłości. Dziecko nie powinno być narzędziem w konflikcie dorosłych – to forma krzywdzenia, której skutki mogą być równie poważne jak przemoc fizyczna.
Przemoc psychiczna wobec rodzica alienowanego
Rodzic alienowany to osoba, która mimo chęci i starań jest systematycznie odsuwana od życia dziecka. Przemoc psychiczna wobec tego rodzica przejawia się m.in. w:
- fałszywych oskarżeniach o zaniedbania, agresję czy brak kompetencji rodzicielskich,
- ograniczaniu lub uniemożliwianiu kontaktów,
- sabotowaniu relacji – np. poprzez zmianę planów, niedopuszczanie do rozmów telefonicznych, kontrolowanie kontaktów,
- podważaniu jego autorytetu i roli rodzicielskiej w oczach dziecka,
- ignorowaniu postanowień sądowych dotyczących kontaktów z dzieckiem.
Taki rodzic często doświadcza bezradności, depresji, poczucia odrzucenia i niesprawiedliwości. Przestaje być obecny w życiu dziecka nie dlatego, że nie chce – ale dlatego, że mu na to nie pozwolono.
Alienacja rodzicielska jako forma przemocy domowej
Alienacja rodzicielska coraz częściej uznawana jest za jedną z form przemocy domowej. Jej ofiarami są zarówno dzieci, jak i rodzice. Długotrwałe oddziaływanie psychiczne prowadzi do poważnych zaburzeń emocjonalnych, zniszczenia więzi rodzinnych i naruszenia podstawowych praw człowieka – prawa do miłości, kontaktu i bezpieczeństwa.
Co można zrobić?
- Rozpoznanie problemu – pierwszym krokiem jest zrozumienie, że alienacja to realna forma przemocy, która wymaga reakcji.
- Wsparcie psychologiczne – zarówno dla dziecka, jak i rodzica alienowanego. Pomoc specjalisty może zapobiec dalszemu pogłębianiu się problemu.
- Działania prawne – w przypadku łamania prawa do kontaktów z dzieckiem, konieczna może być interwencja sądowa.
- Edukacja i świadomość – nagłaśnianie problemu i uświadamianie społeczeństwa, że alienacja nie jest „sprawą między rodzicami”, ale poważnym zagrożeniem dla dobra dziecka.
Pamiętaj:
Dziecko ma prawo kochać oboje rodziców.
Odbieranie mu tego prawa jest formą przemocy – niezależnie od intencji i emocji dorosłych.